Βλάσης Αγτζίδης: Τα βιογραφικά των υποψηφίων ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ

Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτορας Σύγχρονης Ιστορίας του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Βασικές του σπουδές είναι τα μαθηματικά και οι Η/Υ (Φυσικομαθηματική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών). Εργάστηκε ως μαθηματικός, αναλυτής προγραμματιστής στο μηχανογραφικό της ΔΕΗ, απ’ όπου αποσπάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών (ΓΓΑΕ και Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού) από την εποχή της Οικουμενικής Κυβέρνησης το 1990 έως το 2012. Δίδαξε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Δίδαξε επίσης στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μ.Μ.Ε. του Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών το μάθημα για το συλλογικό Τραύμα και τη διαχείριση της Μνήμης. Από το 2009 επιμελείται ενός Σεμιναρίου Σύγχρονης Ιστορίας.

Βραβεύτηκε από την  Ακαδημία Αθηνών (1995) για τη συγγραφή της ιστορίας της Παρευξεινίου Ελληνικής Διασποράς.

Συμμετείχε στην επιχείρηση απεγκλωβισμού των Ελλήνων από το εμπόλεμο Σοχούμι του Καυκάσου (1993) κατά την περίοδο του πολέμου μεταξύ Αμπχαζίων και Γεωργιανών καθώς και στην οργανωτική επιτροπή που συγκρότησε το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού (1995).

Ο Βλάσης Αγτζίδης συμμετείχε από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 στο ριζοσπαστικό κίνημα ανάδειξης της προσφυγικής Μνήμης, που οδήγησε στην αναγνώριση της Γενοκτονίας που υπέστη ο ελληνισμός της Ανατολής. Συνέταξε το 1986 την πρώτη δημόσια προκήρυξη που έθετε το θέμα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας, των προβλημάτων της ελληνικής μειονότητας στην ΕΣΣΔ, αλλά και της περιθωριοποίησης του πολιτισμού των προσφύγων του 1922 στην Ελλάδα. Συμμετείχε στις διαδικασίες οργανωτικής συγκρότησης του ποντιακού ελληνισμού, αγωνίστηκε για την ενοποίηση του χώρου και την αύξηση της δυνατότητας για δημόσια παρέμβαση. Διετέλεσε α/πρόεδρος (2000-2004) της Ομοσπονδίας Ποντιακών Συλλόγων Ν. Ελλάδας ΟΠΣΝΕ και μέλος του Δ.Σ. της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας ΠΟΕ (2004-2010)

Το αντικείμενο της διδακτορικής του διατριβής του ήταν η σοβιετική, κομματική, ελληνόφωνη εφημερίδα του Καυκάσου Κόκκινος Καπνάς (Κόκκινος Καπνεργάτης), μέσω της οποίας αποκωδικοποιούνται οι «απόκρυφοι» επικοινωνιακοί κώδικες της σταλινικής εκδοχής του σοβιετικού καθεστώτος.

Τα κύρια ερευνητικά του ενδιαφέροντα σχετίζονται με τον σοβιετικό Μεσοπόλεμο και την ιστορία του σοβιετικού ελληνισμού, καθώς και με τη διαδικασία μετάβασης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στην εποχή των εθνών-κρατών και με την ιστορική εμπειρία του ελληνισμού στη Μικρά Ασία. Έχει εκδώσει και επιμεληθεί 15 βιβλία. Έχει δημοσιεύσει αρκετά άρθρα για τα θέματα που τον ενδιαφέρουν. Έχει πάρει μέρος σε επιστημονικά συνέδρια και έχει δώσει διαλέξεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Από το ’87 αρθρογραφεί σε εφημερίδες (Ελευθεροτυπία,  Καθημερινή,  κ.ά.) και περιοδικά.

Υπήρξε Επιστημονικός σύμβουλος σε ντοκιμαντέρ της ελληνικής τηλεόρασης, κυρίως ΕΡΤ και Mega  [π.χ στο ντοκυμαντέρ της ΕΤ3  «Γράμμα στη μητέρα πατρίδα» με σκηνοθέτη τον Τάσο Ψαρρά, διάρκειας μιάς ώρας, στο πεντάωρο τηλεοπτικό αφιέρωμα του ΡΙΚ (Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου) για τους Έλληνες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, στην παραγωγή της ΕΤ1 για τους Έλληνες της Αμπχαζίας του Καυκάσου, στο τρίωρο αφιέρωμα της ΕΤ2  για τους Έλληνες της Σοβιετικής Ένωσης  με σκηνοθέτη τον Γιώργο Μούλιο κ.λπ.) Ραδιοφωνική εκπομπή στο κρατικό ραδιόφωνο (ΕΡΑ-5) την περίοδο 1992-2000.